Pirates of the Caribbean At World’s End 360

Geplaatst op: 13 jun 2007

Johoho and a bottle of rum. Nuchter konden we deze game niet aan.

Er zijn spellen die toch wel goed verkopen, of ze nu leuk zijn of niet. Dit gegeven is de drijvende kracht achter ‘filmspellen’. Pirates of the Caribbean At World’s End is niet het allerslechtste filmspel ooit (die prijs gaat nog altijd naar E.T.) maar om nou te spreken van een fantastische game gaat ons ook wat ver.

Het verhaal begint iets voor het einde van de tweede film. Jack Sparrow leeft dus nog, en hij moet ontsnappen uit een gevangenis. Wat onmiddellijk opvalt is hoe goed verzorgd de game oogt. Omgevingen zijn hele gedetailleerd en ademen perfect de sfeer van de film. De personages zien er ook niet slecht uit, al lijden ze allemaal aan het ‘dode ogen syndroom’, waardoor ze er in close ups een beetje griezelig uitzien. De animaties zijn redelijk, al is het allemaal niet super vloeiend. Gek misschien om met de grafische kwaliteit te beginnen in een recensie, maar dat is nou eenmaal de sterkste eigenschap van deze titel op de Xbox 360.

Hoe het niet moet

Er zijn nogal wat zaken flink mis met de titel. Een belangrijk element van PotC is vechten. Net zoals in de films kruisen de personages regelmatig de degens. Probleem is dat er geen enkele vaardigheid nodig is om deze knokpartijen tot een goed einde te brengen. Het volstaat om willekeurig op wat knopjes te drukken. Het meest bizarre van deze gevechten is dat de tegenstander na een paar klappen jou de rug toedraait en verstuft blijft staan. Je leest het goed: ze blijven stil staan en wachten gewoon tot je ze een klap op het achterhoofd geeft. Er zijn duizend manieren om in een spel te laten zien dat de tegenstander verslagen is. Dit is niet de goede. Het ziet er simpelweg belachelijk uit. Vooral aangezien je regelmatig meerdere vijanden tegelijk treft. Deze wachten rustig op hun beurt om je aan te vallen, en als je een beetje doorhakt staan ze al snel allemaal op een rijtje (met de rug naar je toe, ik blijf het herhalen) te wachten tot je ze die laatste tik geeft.

Een twee drie... een twee drie...

Maar goed, laten we proberen om dit maar even te negeren. Helaas, dat lukt niet, want dit soort gevechten vormt de hoofdmoot van het spel. Er zit nog enige afwisseling in als je een duel aangaat met de een of andere malloot. Deze strijd wordt vanaf de zijkant gezien. Door op tijd de stick omhoog of omlaag te brengen verdedig je tegen de slagen van de tegenstander. Vervolgens mag je zelf slaan. De duels verlopen zo traag dat de lol er meteen vanaf is. Dit zijn niet de stoere degenduels uit de films. Dit is de eerste les stijldansen voor beginners zonder coordinatievermogen: ‘stap voor, stap achter, stap voor…’

De rest van het spel loop je door de decors van de film en moet je klusjes opknappen. Bijvoorbeeld: haal alle ‘wanted posters’ van de muur. Niet zo moeilijk, want het bijzondere compas van Jack Sparrow wijst immers altijd naar hetgeen de eigenaar het liefste wil. Vreemd genoeg wijst het compas nooit naar de verborgen schatkisten met geld of andere verzamelobjecten. Kennelijk zijn piraten meer geïnteresseerd in plaatjes verzamelen.

Conclusie

At World’s End op 360 is oogstrelend mooi en is voor hele jonge Piratesfans misschien wel leuk. Het vraagt weinig of geen denkwerk en de actie is zo makkelijk dat het er net zo goed niet had kunnen zijn. Je zou dit spel misschien het beste kunnen vergelijken met het sprookjesbos van de Efteling. Het is allemaal heel mooi en sfeervol, maar het enige dat je doet is van de toegangspoort naar de uitgang wandelen, terwijl je bekende taferelen passeert.